Vir maande het waarnemers van Rusland geweet dat president Vladimir Putin ‘n besoek aan Noord-Korea beplan.
Tydens Kim Jong Un se besoek verlede jaar aan Rusland se Verre Ooste in sy groot groen koeëlvaste trein wat hy gebruik vir amptelike besoeke en wat ook met ‘n helikopter toegerus is, het die Noord-Koreaanse leier mnr. Putin genooi om hom te besoek. Dié uitnodiging is natuurlik aanvaar.
Hierdie langverwagte besoek is nou na bewering net dae weg: Suid-Koreaanse bronne bevestig dat dit so gou as Dinsdag kan wees, en satellietbeelde het ook klaarblyklike voorbereidings wat in Noord-Korea aan die gang is ter voorbereiding van sodanige besoek, bespeur.
Een ding is seker: dit het joernaliste in Rusland sowel as in die buiteland in rep en roer met hul navrae vir enige sweempie nuus. Die Kremlin berig net daarop dat besonderhede mettertyd sal kom, maar spekulasie is nou op breukpunt.
Maar hoekom maak dit saak en hoekom nou?
Eerstens is daar ‘n natuurlike nuuskierigheid, aangesien dit net die tweede besoek van mnr. Putin aan Noord-Korea sal wees. Die eerste keer was in 2000 aan die begin van sy presidensiële loopbaan, toe mnr Kim se pa, Kim Jong Il, nog die leier van die land was.
Verder is dit nou ‘n verhouding wat (alhoewel nie op dieselfde vlak as wat tydens die Sowjet Unie geniet is nie) nou van wedersydse aangenaamhede na wedersydse voordele verskuif het, en dit het die Weste bekommerd.
Die Kremlin het gesê daar is ruimte vir “baie noue betrekkinge” tussen Rusland en Noord-Korea, en hoewel dit gesê het dat dit niemand moet bekommer nie, het dit diegene wat dit oorweeg om die ontluikende bande uit te daag, aanbeveel om weer te dink.
Daar is baie bespiegel oor wat die twee partye presies van mekaar wil hê. En dit blyk neer te kom op sekuriteit van voorrade.
Rusland soek waarskynlik ammunisie, konstruksiewerkers en selfs vrywilligers om na die voorste linie in die Oekraïne te gaan, sê die politieke wetenskaplike en Putin-bondgenoot, Sergei Markov.
In antwoord kan Pyongyang Russiese produkte kry, sowel as tegnologiese hulp vir militêre doelwitte, insluitend sy langafstandmissielprogram om uiteindelik binne trefafstand van die VSA te wees, voeg mnr Markov by.
Daar is geen twyfel dat Rusland sy oorlog in die Oekraïne moet voed nie. ’n Onlangse Bloomberg-verslag, met verwysing na Suid-Korea se ministerie van verdediging, dui daarop dat Noord-Korea byna vyf miljoen artillerie aankope na Rusland verskeep het.
Om ‘n vennoot te vind wat ‘n skerp minagting van sanksies en die Weste deel, en dus een wat wil handel dryf, is Noord-Korea ‘n groot verkoopspunt vir Rusland.
Rusland en Noord-Korea is immers die twee mees gesanksioneerde lande ter wêreld – Noord-Korea vir die ontwikkeling van kernwapens en die loods van ‘n reeks ballistiese missieltoetse.
Vroeër vanjaar het Moskou sanksies teen Pyongyang ‘n ernstige slag toegedien deur ‘n VN-Veiligheidsraad-resolusie te veto om die paneel wat toesig daaroor hou, uit te brei.
’n Vriendelike diplomatieke stap.
Daar kan selfs ‘n ware vriendskap tussen die twee leiers wees, al is dit ‘n versigtige en besigheidsgerigte een. In Februarie het mnr. Putin ‘n luukse Russiese limousine aan mn Kim geskenk (teenstrydig met die VN-sanksies).
Mnr Kim het gesê Noord-Korea het ‘n “onoorwinlike kameraad-in-wapen” in Rusland gevind in ‘n onlangse boodskap aan president Putin.
Maar dit kan net besigheid wees en ‘n gebrek aan ander opsies. Reguit gestel: Noord-Korea is nou van groter waarde vir ‘n geïsoleerde Rusland en Noord-Korea kan sien Moskou het vriende nodig.
Deur Noord-Korea te besoek, kan mnr. Putin eenvoudig aan sy teenstanders demonstreer dat hy kan – en sal – doen wat hy wil.
Vind Rusland ‘n oplossing vir die Westerse sanksies wat teen sy land ingestel is? Die Antwoord is – Vir nou, ja. Hy kan die sanksies systap.
Kan Putin ander oortuig om sanksies te minag en aan Rusland-wapens te verkoop? Blykbaar so.
Kan nuwe betrekkinge met lande regoor die wêreld gesmee word ten spyte van sy sogenaamde “spesiale militêre operasie”? Hy probeer beslis.
Vandat president Putin troepe in die naburige Oekraïne ontplooi het, het hy die indruk geskep dat die Weste se oorheersing op pad is en het begin bande smee met diegene wat met hom saamstem of ten minste oop is sy filosofie.
By ‘n onlangse ekonomiese forum in St. Petersburg was dit nie toevallig dat een van mnr. Putin se sleutelgaste die president van Zimbabwe was nie – ‘n ander land wat die skerp steek van sanksies gevoel het.
En Rusland het homself goed bemark om te wys dat dit baie vriende regoor die wêreld het wat van dieselfde gesangblad sing. Van Asië, Latyns-Amerika tot Afrika – enigiemand wat ontnugter is met die maniere van ‘n VSA-geleide wêreld, is welkom in sy kring.
Inderdaad, toe die Zimbabwiese president Emmerson Mnangagwa op die verhoog staan, het president Putin sy toespraak gebombardeer met ‘n nuwe “multipolêre wêreld” in teenstelling met ‘n arrogante Weste wat daarop gemik is om sy “globale hegemonie” tot elke prys te versterk.
Mnr Putin het ook begin werk aan nouer bande met Iran, ‘n ander land wat deur sanksies getref is en wat gretig is om sy militêre ware te verkoop – in Teheran se geval, hommeltuie. En as dit die Weste sal skade aandoen, des te beter vir Putin.
Wanneer president Putin uiteindelik op sy vliegtuig na Pyongyang klim, weet hy dat die beelde op alle media kanale die wêreld sal boei en geen twyfel sal laat oor sy bereidheid om sowel sake te doen as politieke bande te smee met die vennote van sy keuse nie.
Hoewel China sy eie bedenkinge sal hê oor Rusland se toenadering tot Noord-Korea, sou enige bekommernisse of moontlik gevaarligte wat China mag hê bespreek gewees het toe presidente Putin en Xi ontmoet het tydens die Russiese leier se eerste oorsese reis van sy vyfde ampstermyn – dit drup van simboliek oor Rusland se verklaarde verskuiwing na die Ooste.
Min lande doen sterkman-seremonies so spoggerig soos Rusland, maar Noord-Korea kan hulle beslis ‘n lopie vir hul geld gee. En met Rusland se verskuiwing weg van tradisionele demokrasie, lyk dit of die gaping tussen die twee lande se leierskappe besig is om te krimp.
Dit is natuurlik nie noodwendig dat gewone Russe hul land se groeiende nabyheid met Noord-Korea verwelkom nie, gegewe hul kulturele en historiese bande met Europa en die Weste. En dit is een potensiële risiko waarmee mnr. Putin sal moet saamleef. Dan is daar enige nuwe stappe wat deur Westerse moondhede geneem sal word in die nasleep van die twee sterkmanne-vergadering.
Op die ou einde sal ons heel waarskynlik nie uitvind wat ooreengekom is nie. Niemand het kennis gedra van enige ooreenkomste na Kim Jong Un verlede jaar na Rusland gekom het nie.
Met waterdigte optika en boodskappe, sal die verhoog gedek wees vir ‘n uitdagende Putin om uit te stap op die podium van die wêreld se mees geïsoleerde land en te verklaar: “Ja, ek kan – hou my dop.”
